پول خود را خرج نکنید

چرا پذیرش دانشجوی پولی خلاف عدالت است؟

از دو سال پیش و بعد از تصویب طرحی در مجلس مبنی بر پذیرش دانشجوی پولی هیاهوی زیادی در بین دانشجویان و گروههای به اصطلاح عدالت طلب و حامی مستضعفان به پا شد. اعتراضهای زیادی از تجمع روبروی مجلس گرفته تا اعتصاب و انتشار بیانیه و... از طرف این افراد شکل گرفت. از نظر این گروهها با ورود دانشجوی پولی به دانشگاههای برتر کشور عدالت اجتماعی نقض می شود و حقوق افرادی که با زحمت وارد دانشگاه شده اند پایمال می شود. همچنین اینان به اصل 90 قانون اساسی استناد می کنند و این طرح را خلاف قانون اساسی می دانند. حال آن که در این اصل تأکید شده که تحصیل رایگان تا سرحد خودکفایی کشور باید وجود داشته باشد و هیچ سخنی درباره ی منع قانونی تحصیل پولی وجود ندارد.

اما بعد از آن مسئولان آموزش عالی دلایل زیادی را در باب توجیه این قضیه آوردند که از آن جمله است جلوگیری از خروج سرمایه های انسانی و مالی از کشور برای تحصیل در کشورهای خارجی که بعضن کیفیت آموزشی در آنها پایین است و همچنین مشکلات دانشجویان خارج از کشور و یا درآمدزایی برای دانشگاههای داخل و ...

بخواهیم یا نخواهیم گروهی از افراد در جامعه هستند که سرمایه دارند و می خواهند با سرمایه ی خود زندگی مرفهی را برای خود فراهم کنند. این که اینان این پولها را از کجا آورده اند و یا این که اصلن درست است که عده ای این همه سرمایه داشته باشند و ... بحث ما نیست. آن چیزی که مطرح است این است که آیا ما حق داریم به آنان بگوییم چرا پولتان را خرج می کنید؟ برای مثال اگر کسی ماشین مدل بالا و راحتی با پول خود برای خود بخرد باید به او خرده بگیریم که چرا ماشین راحت برای خود خریده ای در حالی که افرادی هستند که با هزار رنج و زحمت سوار مترو و اتوبوس می شوند؟ یا اگر کسی برای خانه ی خود کولر گازی بخرد به او بگوییم چرا برای خود کولر گازی خریده ای در حالی که عده ای هستند که در خیابانهای شلوغ و داغ شهر له له می زنند. این که به پولدارها بگوییم پول خود را خرج نکنید چون خلاف عدالت است این خود هم خلاف عقل است هم خلاف انصاف و عدالت و هم خلاف قانون. چه عیبی دارد کسی که پولی برای خود از راههای قانونی جمع کرده آن را در راههای قانونی نیز خرج نماید.

آیا می توان به دولت گفت که کاری بکند که سرمایه دارها نتوانند پول خود را خرج کنند؟

عده ای هستند که حاضرند خرج تحصیلشان را خودشان بدهند. ما به آنها بگوییم نه؟ البته دولت باید این زمینه را فراهم بکند که افراد مستعد ناتوانمند از لحاظ مالی بتوانند در بهترین دانشگاهها درس بخوانند اما نباید راههای دیگر ورود به دانشگاه را بست. این که گروهی خرج تحصیلشان را خودشان بپردازند به نظر من این نه تنها منعی ندارد که باید اتفاقا از این گونه افراد استقبال نیز کرد. زیرا علاوه بر این که می توان با این پولها به توسعه ی کمی و کیفی دانشگاهها پرداخت و این خود به نفع دیگر دانشجویان نیز هست از طرفی دیگر دغدغه ی هدر رفت سرمایه های دولتی را نیز نداریم.

بسیار دیده ایم که افرادی با پول دولت که در واقع پول ملت است وارد دانشگاه شده و بعد از پایان تحصیل به بهانه ی ادامه ی تحصیل به خارج از کشور مهاجرت کرده و عملن تمام آن پولها هدر رفته و به کام دیگر کشورها تمام می شود. سرمایه ی انسانی که با پول نفت مردم تربیت شده عملن نیروی کاری می شود برای کشورهایی که بعضن با هزار منت به او اجازه ی اقامت و کار می دهند. حال افرادی پیدا شده اند که می خواهند خرج استادی که به آنان درس می دهد را خودشان پرداخت کنند یا هزینه های امکاناتی که برای آنان و برای تربیتشان فراهم شده را خودشان بدهند آن وقت ما بگوییم نه نمی شود. حتما باید دولت هزینه کند.

البته این را هم باید گفت که برای پذیرش دانشجوی پولی نیز باید ضوایطی اگرچه سهلتر نسبت به پذیرش دانشجوی غیر پولی غیر از پول در نظر گرفته شود همانند شیوه ای که در سایر کشورها اجرا می شود. (در کشورهای دیگر همه ی افراد با داشتن ضوابطی می توانند در بهترین دانشگاهها تحصیل کنند هر چند استفاده از بورس تحصیلی شرایط سختتری دارد.) از طرفی دیگر نباید به مدرک فروشی روی آوریم آن گونه که افراد بدون هیچ زحمتی مدرک بهترین دانشگاهها را بگیرند تا این گونه اعتبار مدارک دانشگاهی هم پایین بیاید. باید شرایط گرفتن نمره و مدرک برای همه ی افراد محصل در یک دانشگاه یکسان باشد. از نظر بنده این گونه می توان ادعا کرد که عدالت اجتماعی نیز رعایت شده است.