به ياد فردوسی بزرگ

در ستايش فردوسی همين بس كه اگر او نبود ما مانند ديگر كشورهای اسلامی و غير عربی خاور ميانه چون مصر به زبان عربی سخن می گفتيم.

کنون اي خردمند وصف خرد                          بدين جايگه گفتن اندر خورد

کنون تا چه داري بيار از خرد                         که گوش نيوشنده زو برخورد

خرد بهتر از هر چه ايزد بداد                          ستايش خرد را به از راه داد

خرد رهنماي و خرد دلگشاي                          خرد دست گيرد به هر دو سراي

از او شادماني و ز اويت غمي است                    وز اويت فزوني وز اويت کمي است

خرد تيره و مرد روشن روان                            نباشد همي شادمان يک زمان

چه گفت آن خردمند مرد خرد                        که دانا ز گفتار او برخورد

کسي کو خرد را ندارد ز پيش                         دلش گردد از کرده ي خويش ريش

هشيوار ديوانه خواند ورا                                همان خويش بيگانه داند ورا

از اويي به هر دو سراي ارجمند                        گسسته خرد پاي دارد به بند

خرد چشم جان است چون بنگري                    تو بي چشم شادان جهان نسپري

نخست آفرينش خرد را شناس                                    نگهبان جان است و آن سه پاس

سه پاس تو چشم است و گوش و زبان               کز اين سه رسد نيک و بد بي گمان

خرد را و جان را که يارد ستود                        وگر من ستايم که يارد شنود

حکيما چو کس نيست گفتن چه سود               از اين پس بگو کافرينش چه بود

تويي کرده ي کردگار جهان                           ببيني همي آشکار ونهان

به گفتار دانندگان راه جوي                            به گيتي بپوي و به هر کس بگوي

ز هر دانشي چون سخن بشنوي                       از آموختن يک زمان نغنوي

چو ديدار يابي به شاخ سخن                          بداني که دانش نيايد به بن