ما ز خاکیم پستتر از آنچه فکر می کنی

عصر یک روز کوتاه پاییزی بود. وقتی وارد کلاس شدم شعری را روی تخته ی کلاس دیدم...

عصر یک روز کوتاه پاییزی بود. وقتی وارد کلاس شدم شعر نویی را روی تخته ی کلاس دیدم با این مضمون که ما مانند آب هستیم و اگر یک جا ساکن بمانیم می گندیم و باید دایم در تلاطم باشیم و... . اولش محتوای شعر توجهم را جلب کرد و مرا تحت تأثیر قرار داد اما بعد از تفکری پیرامون این شعر تصور کردم که یک لحظه خودم را جای آدمی قرار دهم که از زندگی چنین تقاضاهایی داشته باشد یعنی تلاطم و جوش و خروش و نداشتن آرام و قرار و... . دیدم این دیگر زندگی نیست این جهنم است.

تصور کنید انسانی را که دایم در فراز و فرود باشد و حتی یک لحظه هم آرامش نداشته باشد و فقط مرگ باشد که باعث آرامش او شود. (البته آن هم با اما و اگر) این دیگر چه زندگی است. انسان بمیرد بهتر است.

در این فکر و خیالها بودم که ناگهان جرقه ای در ذهنم زده شد و در باب مخالفت با آن شعر به ظاهر آرمانی شعری گفتم:

گو مگر ما آب هستیم آب آرام و روان                                        گو مگر ما جوی هستیم جویباری بی کران

گو مگر ما برکه ایم در قعر جنگلهای دور                                    گو مگر ما باد و آب و آتشیم ای سروران

ما ز خاکیم پستتر از آن چه فکرش می کنی                               ما نی ایم از باد و آب و آتش و حتی زمان

خاک گر ساکن بماند بهتر از سیال اوست                                   خاک راکد کی شود گندیده ای آرام جان

ما چو سنگیم و چو پیکر از گل خاک زمین                                 کی شود این پیکر سنگین چون آهو دوان

گر بلرزد پیکره ریزد فرو از پیش و پس                                      چون بلرزد آدمی ریزد چو برگ اندر خزان

این شرف از درد کم رویی کاو ساکت بود                                   ورنه خواهم زد توانم ضجه های بی امان